پیش زمینه و هدف: استفاده از مدل های امتیازبندی مختلف جهت ارزیابی کیفیت عملکردی مراقبت های ویژه (ICU)، پیش بینی هزینه های مراقبت های ویژه و تجهیزات لازم جهت بیمار انجام می گیرد. سیستم های مختلفی تاکنون معرفی شده اند که مزایا و معایبی نسبت به هم دارند. در مطالعه حاضر به مقایسه Simplified Acute Physiology Score-III(SAPS-III) و Mortality Probability Model-III(MPM-III) پرداخته شد. مواد و روش کار: مطالعه مقطعی حاضر، بر روی 240 بیمار که به علل غیرتروما بستری شده در ICU بیمارستان الزهرا (س) در سال 95-1394 انجام گرفت. اطلاعات بیماران شامل مشخصات دموگرافیک، میانگین فشار سیستولی، دیاستولی و شریانی، نبض، تعداد تنفس، تب، GCS، شمارش لکوسیتی، هماتوکریت، بیلیروبین، کراتینین، آنالیز گاز شریانی و وجود بیماری زمینه ای از پرونده بیمار جهت محاسبه MPM-III و SAPS-III استخراج و مقایسه شد. یافته ها: مطالعه حاضر بر روی 240 بیمار غیرترومایی انجام گرفت. قدرت تشخیص (discrimination) تست MPM-III در نقطه برش 17/0 برابر با 83/0(898/0-765/0: CI95%، 001/0P<)، حساسیت و اختصاصیت این تست در پیش بینی مرگ و میر به ترتیب 82 درصد و 73 درصد می باشد. در بیماران غیرترومایی بر اساس سیستم امتیازبندی SAPS-III قدرت تشخیص (discrimination) در نقطه برش 5/48 برابر با 78/0(001/0P<، 84/0-72/95: 0%CI)، حساسیت 83 درصد و اختصاصیت 70 درصد به دست آمد. مدت زمان بستری در ICU (002/0 و 028/0P=) و مدت زمان انتوباسیون (001/0>و 001/0P=) ارتباط مستقیمی با مرگ و میر در هر دو سیستم امتیازبندی داشت اما کل مدت بستری (002/0P=) فقط در SAPS-III معنادار شد. بحث و نتیجه گیری: مقایسه دو سیستم امتیازبندی SAPS-III و MPM-III در بیماران غیرترومایی، قدرت تشخیصی بالاتری را برای MPM-III نشان داد. همچنین بررسی ها نشان داد که مرگ و میر در سیستم امتیازبندی MPM-III به مدت زمان بستری در ICU و انتوباسیون بستگی دارد درحالی که در سیستم SAPS-III علاوه بر موارد فوق کل مدت زمان بستری نیز موثر بود.

هدف: نظام مدیریت و ارزیابی عملکرد به عنوان یکی از فرآیندهای مدیریتی نقش برجسته ای در کمک به تحقق اهداف و ماموریت های سازمان دارد. هدف مقاله حاضر، ارایه روشی به منظور ارزیابی عملکرد واحدهای وظیفه ای سازمان هستند. این رویکرد بر پایه روشی علمی و نظام مند به صراحت وجود عدم قطعیت و ابهام را که در ماهیت فعالیت های سازمانی وجود دارد، مدنظر قرار می دهد. روش شناسی پژوهش: در این مقاله از یک رویکرد ترکیبی تصمیم گیری چندشاخصه استفاده شده است. در ابتدا شاخص های عملکردی با مرور ادبیات و نظرسجی از خبرگان تعیین شده اند و سپس میزان اهمیت و وزن هر یک از شاخص های عملکردی با رویکرد دیمتل فازی شهودی محاسبه و در نهایت عملکرد هر یک از واحدهای سازمان بر اساس شاخص های عملکردی با روش الکتره فازی شهودی ارزیابی گردیده است. در این راستا به منظور کاربرد این روش، معاونت های وظیفه ای سازمان صنعت، معدن و تجارت استان تهران مورد ارزیابی عملکرد قرار گرفته اند. یافته ها: این مطالعه اثربخشی رویکرد ترکیبی دیمتل-الکتره-فازی شهودی را در ارزیابی عملکرد واحدهای سازمانی نشان می دهد. این روش عدم قطعیت موجود در شاخص های ارزیابی عملکرد را با به کارگیری رویکرد فازی شهودی به شیوه ای درست در نظر می گیرد و منجر به یک ارزیابی عملکرد صحیح و قابل اعتماد می گردد. نتایج نشان داد در میان شاخص های عملکردی، شاخص های بهبود و تحول سازمانی، شفافیت و ارتقای بهره وری بیشترین وزن و اهمیت را در ارزیابی عملکرد واحدهای سازمانی دارا می باشند. همچنین در بین معاونت های وظیفه ای، معاونت صنایع بیشترین امتیاز را بر اساس روش الکتره فازی شهودی کسب کرده است و در  سازمان موردبررسی بالاترین عملکرد را بر اساس شاخص های عملکردی دارد. اصالت/ارزش افزوده علمی: این تحقیق برای نخستین بار رویکرد ترکیبی دیمتل-الکتره-فازی شهودی را برای ارزیابی عملکرد واحدهای سازمانی به کار برده است. استفاده از رویکرد فازی شهودی دیدگاه منحصربه فردی را در مورد عدم قطعیت در ارزیابی عملکرد ارایه می دهد و قابلیت اطمینان ارزیابی عملکرد و رتبه بندی را افزایش می دهد. کاربرد این روش در یک سازمان خدماتی دولتی ابزاری روش شناختی برای ارزیابی عملکرد یا رتبه بندی واحدهای سازمانی و یا گروه های کاری در سازمان ها و حوزه های مختلف یا مشابه ارایه می دهد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: ارزیابی تناسب اراضی جهت حفاظت خاک امری اجتناب ناپذیراست. انتخاب یک روش مناسب نیز با توجه به محدودیت های روش فائو به عنوان روش مرسوم ارزیابی اراضی ضروری به نظر می رسد. در این راستا روش های چندمعیاره ازجمله الکتره ترای به دلیل دخالت دادن نظرات کارشناسی، در نظرگیری وزن ویژگی های مؤثر در تناسب می تواند مفید باشد. مواد و روش ها: در این پژوهش روش ریشه دوم و روش الکتره ترای برای ارزیابی تناسب بخشی از اراضی شهرستان چالدران به مساحت تقریبی 5000 هکتار در حدفاصل ′ 19 ° 44 تا ′ 23 ° 44 طول شرقی و ′ 01 ° 39 تا ′ 08 ° 39 عرض شمالی برای کشت سیب زمینی استفاده شدند. برای نیل به اهداف در مجموع تعداد 60 خاکرخ حفر، تشریح و نمونه برداری گردید و پس از تجزیه خاک، ویژگی های شیب، سیل گیری، زهکشی، بافت خاک، ذرات درشت تر از شن، آهک، گچ، هدایت الکتریکی، درصد سدیم تبادلی و اقلیم منطقه با اعمال ضرایب وزنی در خاکرخ های مختلف استخراج گردید. وزن های معیارها با استفاده از روش ماتریس مقایسه زوجی و مقادیر مرز بین کلاس ها و نقاط مرزی در روش الکتره ترای با استفاده از جدول نیازمندی ها و داده های مربوط به ویژگی های خاک و اراضی تعیین شدند. پتانسیل تولید اراضی نیز با هر دو روش از ضرب شاخص های خاک در تولید پتانسیل حاصل گردید و با استفاده از آماره های مختلف مقایسه شدند. یافته ها: رده بندی خاک ها براساس کلید رده بندی 2014، آلفی سول، اینسپتی سول و انتی سول است. مقایسه میانگین مقادیر ویژگی های خاک و اراضی بین کلاس های تناسب تفکیک شده در روش الکتره ترای با آزمون دانکن اختلاف معنی دار را نشان داد و این نشان دهنده دقت این روش در تفکیک کلاس های تناسب اراضی است. پتانسیل تولید سیب زمینی در منطقه چالدران با روش های ریشه دوم و الکتره ترای به ترتیب 9330 تا 30200 و 10140 تا 32350 تخمین زده شد. روش الکتره ترای ازنظر آماره های ضریب تبیین (87/0) و جذر میانگین مربعات خطا (6/197) دقت بیشتری نسبت به روش پارامتریک با ضریب تبیین (79/0) و جذر میانگین مربعات خطا (241/2) دارد. همچنین معیار میانگین هندسی نسبت خطا (GMER) نیز نشان دهنده کم برآوردی هر دو روش ارزیابی بود. از طرفی دقت بالای این روش ترکیبی به تعیین حدود مناسب انتقالی، مقادیر مناسب آستانه ها و وزن های ویژگی ها و کاربرد رابطه-های فازی در فرآیند محاسبات بستگی دارد. نتیجه گیری: براساس نتایج به دست آمده، به نظر می رسد که روش الکتره ترای، از طریق ترکیب با نظرات کارشناسی می تواند بهتر به مسئله تناسب اراضی کشاورزی برای تیپ بهره وری خاص بپردازد. همچنین صرفه جویی در زمان فرآیند ارزیابی تناسب اراضی برای زراعت سیب زمینی قابل توجه بود. انطباق نتایج به دست آمده نیز با تولید واقعی تأییدکننده اثربخشی سامانه می باشد.

یکی از عوامل تاثیر گذار در توسعه هر کشوری، بهینه بودن ارائه خدمات بهداشت و درمان است. این خدمات زمانی مطلوب تر خواهند بود که به طور عادلانه در مناطق مختلف توزیع شوند و رضایت جامعه را فراهم کنند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل نابرابری سلامت منطقه ای در استان قزوین است، بدین منظور با رویکردی کاربردی و ماهیتی توصیفی و تحلیلی انجام یافته است. جمع آوری داده با شیوه کتابخانه ای و اسنادی صورت گرفته است که مشتمل بر مطالعه ادبیات جهانی سلامت، پژوهش های انجام شده پیشین و استناد به سالنامه آماری استان قزوین در سال 1392 است. تجزیه و تحلیل داده ها با بهره گیری از مدل الکتره فازی، مدل جمع وزنی، ضریب همبستگی پیرسون، ضریب پراکندگی و آزمون تی صورت گرفته است که بدین منظور از نرم افزارهای Excel و SPSS برای اطمینان از صحت و دقت در محاسبه ها بهره گیری شد. محاسبات روش الکتره فازی نشان دهنده برتری غالب شهرستان قزوین با 5 امتیاز بر سایر شهرستان های استان است و در جایگاه های بعدی به ترتیب شهرستان های بوئین زهرا با 4 امتیاز، تاکستان با 3 امتیاز، آبیک با 2 امتیاز، البرز با 1 امتیاز و آوج با صفر امتیاز، رتبه های دوم تا ششم را کسب کردند. محاسبات آزمون تی، ضریب همبستگی پیرسون، ضریب پراکندگی نیز نشان دهنده نابرابری توزیعی چه در بین شهرستان ها و چه در درون آن ها (شهرها و روستاها) است، وجود نابرابری در استان قزوین، از توزیع ناعادلانه خدمات سلامت و فاصله از دو اصل در دسترس بودن و فراهم بودن بین شهرستان ها و درون آنها حکایت دارد.

مقدمه: بخش مراقبت های ویژه، از جمله مهم ترین بخش های بیمارستانی به شمار می رود و در همین راستا، سیستم های امتیازبندی متنوعی به ارزیابی وضعیت بیمار و پیش بینی نتیجه ی بستری در Intensive care unit (ICU) پرداخته اند که هر یک نقاط قوت و ضعفی داشته اند و منجر به معرفی سیستم های جدید شده اند. مطالعه ی حاضر، با هدف مقایسه ی دو سیستم امتیازبندی Mortality probability model-III (III-MPM) و Simplified acute physiology score-III (SAPS-III) انجام شد. روش ها: مطالعه ی حاضر، از نوع مقطعی بود و بر روی 200 بیمار بستری در ICU به علت تروما در سال های 95-1394 انجام شد. داده ها شامل مشخصات دموگرافیک، میانگین فشار خون سیستول، دیاستول و شریانی، نبض، تعداد تنفس، تب، Glasgow coma scale (GCS)، تحلیل گاز شریانی، شمارش لکوسیتی، هماتوکریت، سطح بیلی روبین و کراتینین، نوع بستری و وجود بیماری زمینه ای از پرونده ی بیماران استخراج شد و امتیاز MPM-III و SAPS-III محاسبه و مقایسه گردید. یافته ها: سیستم MPM-III در نقطه ی برش 13/0، قدرت تشخیصی (Discrimination) 935/0 (89/0-97/0: Confidence interval یا CI 95 درصد، 001/0 > P) و به ترتیب حساسیت و ویژگی 87 و 84 درصد داشت. همچنین، سیستم SAPS-III در نقطه ی برش 13/0، قدرت تشخیصی (Discrimination) 77/0 (001/0 > P، 85/0-69/0: CI 95 درصد)، حساسیت 80 درصد و ویژگی 68 درصد داشت. بر اساس سیستم امتیازدهی MPM-III و SAPS-III، مدت زمان بستری در ICU (001/0 = P برای هر دو سیستم) و مدت زمان اینتوباسیون (001/0 > P برای هر دو سیستم) ارتباط معنی داری با مرگ و میر داشتند. زمان کل بستری (001/0 > P) فقط با مرگ و میر بر اساس سیستم SAPS-III ارتباط داشت. نتیجه گیری: سیستم امتیازبندی MPM-III نسبت به SAPS-III قدرت تشخیصی بالاتری دارد. همچنین، نرخ مرگ و میر بر اساس هر دو سیستم، ارتباط مستقیمی با تعداد روز بستری داشت.